zulüm kabarcıkları

içimde
dile gelmeyen çok derin bir hüzün var
ne kadar anlatmaya çalışsam da
etrafında dolanabiliyorum ancak

oysa annem hayatta
ölmedi namusum
ve ekmek var soframda

çamaşır astırmayan
mektup yazdırmayan
çay demletmeyen
bir hüzün bu

küçülüp küçülüp
içimdeki kara delikte kaybolma arzusu
belki o zaman rahat ederim
belki o zaman hüznüm diner

kelimelerimi ve gamzemi yiyen bir hüzün

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

w

Verbinde mit %s